Envelop

Het is donderdag, eind van de middag, als ik een envelop in de brievenbus vind. De envelop is geadresseerd aan de bewoners van (volgt ons adres). Kennelijk van iemand die ons niet bij naam kent. De envelop bevat de helft van een A4-tje; aan de afscheurrand is duidelijk te zien dat er nog een helft is. Voor wie was die bestemd?
De tekst spreekt voor zich:

Beste bewoner van dit huis,
Wij zouden dolgraag in een huis als het uwe wonen: karaktervol met een uitstekende afmeting voor starters als wij, en in een leuke straat. Jammer genoeg hebben wij tot nu toe geen geluk gehad in het vinden van zo’n huis. Indien u erover denkt om uw huis te verkopen, dan horen wij graag van u. Wij gaan dan graag met u in gesprek.

We zien uit naar uw reactie.

Met hartelijke groet,

(namen)

Het is niet voor het eerst dat vreemden ons laten weten dat ze belangstelling hebben voor een van onze bezittingen. Integendeel, we hebben er zelfs royale ervaringen mee! Neen, niet als eigenaars van schilderijen of kunstwerken die je veel ziet in tuinen, of zo. Neen, het was in de tijd dat wij met volkswagenoude, vaak door de tijd behoorlijk gehavende Volkswagenbussen reden. Met regelmaat troffen we toen een visitekaartje onder de ruitenwisser van een opkoper die wel handel zag in onze brik.

Daar ben ik inderdaad een keer op in gegaan en dat was niet helemaal een genoegen. Rachid kwam op een avond langs, stapte zijn BMW niet eens uit, volstond met het openen van zijn raam en bood € 350,00. Dat was € 300,00 meer dan de sloop gewoonlijk biedt (we hebben meerdere ervaringen). Rachid kwam de bus de volgende dag met zijn takelwagentje halen. Vrouw met zogende baby op de bank naast hem. Helaas kon hij geen internetverbinding krijgen met de Rijksdienst voor het Wegverkeer om een vrijwaring te regelen, maar die kwam hij nog brengen. Het was vrijdag, die dag. Tot en met zondag geen Rachid gezien. Op zijn 06- werd niet gereageerd.

volkswagen2Maandag toch maar even met iemand van de Rijksdienst gebeld. Die wist niet beter dan dat ik een groot probleem had: de auto zou spoedig op de boot naar Afrika gaan en ik zou ten eeuwige dage belasting moeten betalen… Ik dus in de middagpauze met spoed naar de garage van Rachid. Die was dicht en de auto stond er niet. Dat voelde even niet lekker. Even maar, want een van zijn overbuurmannen op het bedrijventerrein wist mij een telefoonnummer van Rachid te geven dat wel werkte. Ja, hij moest het vrijwaringsbewijs nog even brengen. Of Rachid betrouwbaar was? Ja hoor, bij zijn weten wel. En inderdaad, een paar uur later kwam hij langs.

Een huis is geen auto. Maar de werkwijze: je aanbieden als geïnteresseerde is wel dezelfde. De ervaring met de auto heeft me wel voorzichtiger gemaakt. Maar dit lieve briefje…..

Helaas voor deze jongelui, wij hebben absoluut nog niet de ambitie om te verhuizen.

Share
This entry was posted in Reflecties and tagged . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>