Zo luidt de titel van het laatste boek van de filosoof Coen Simon. De ondertitel luidt: ‘een pleidooi voor oppervlakkigheid’. Het was vooral die ondertitel die me intrigeerde toen ik het boek zag liggen in de boekhandel. Hoe vaak klinkt niet het verwijt dat we leven in een tijd waarin alles snel moet en alles oppervlakkig blijft. En nu gaat iemand dat goed praten? Trouwens, de hoofdtitel is ook aardig bedacht. Associeert al direct bij lezing naar Toon Tellegen, nietwaar? En ook bij Tellegen is er altijd wat om over na te denken. Dus maar gekocht, en snel gelezen, met genoegen.

Het boek van Simon bevat deels eerder gepubliceerde artikelen waarin hij populaire en actuele onderwerpen van een filosofische dieptelaag voorziet. Niet dat hij loopt te pronken met kennis van allerlei grote denkers die hij heeft gelezen, hetgeen me te vaak gebeurt in filosofische essays – het is juist zijn vrije denken over die onderwerpen die fascineert. Zo laat hij zien dat veel thema’s uit het publieke debat nogal modieus zijn en veel minder helder dan in op het eerste gezicht lijkt.

Keer op keer relativeert hij onze bijna tweede natuur om meer te vertrouwen op het oordeel van wetenschappers dan op ons eigen gezonde verstand of, nog ‘linker’, op onze intuitie, terwijl we, als we een beetje nadenken juist heel vaak gebruik maken van die intuitie. Bovendien, die wetenschap is veel minder betrouwbaar dan ze het doet voorkomen.Er wordt nogal eens gemanipuleerd met cijfers of er worden zogenaamd harde conclusies getrokken die feitelijk boterzacht zijn. Met bijna zichtbaar genoegen prikt  Coen Simon de ene na de andere mythe door.

Onderwerpen die aan de orde komen zijn: dierenrechten, het rookbeleid, de waan van statistiek, Moszkovics, het recht om dood te gaan. Boeiende opstellen met een duidelijke samenhang.

Share