Harm

Ik werd geïnterviewd voor de lokale Voorschotense Krant. De journaliste had tevoren deze site geraadpleegd. Ze vond dat er zo weinig te vinden is over wie ik ben. Zelf meende ik met ‘de lezer’, ‘de loper’, ‘de denker’ en ‘de schrijver’ al aardig in beeld te zijn. Ik vroeg dus door naar wat ze bedoelde en ze zei: ‘nou, dat je vader en grootvader bent, dat je voorzitter bent van Stichting Katapult, dat jullie een kampeerbus hebben waarmee je regelmatig op reis bent. Dat soort dingen zijn ook interessant. 

De journaliste had gelijk. Als je met pensioen bent, vallen allerlei rollen samen in één en dezelfde identiteit. Daarom deze aparte pagina met ‘Wie is Harm?’

Inschrijven nieuwsbrief

de loper

de lezer

de filosoof

de schrijver

‘Ik leg me toe op ’t schryven van levend hollandsch. Maar ik heb schoolgegaan.’ (Multatuli)

Geboren op 16 november 1951 in Apeldoorn als tweede van vier kinderen op Paleis Het Loo waar onze vader kok was bij Koningin Wilhelmina. In 1953 werd hij overgeplaatst naar Paleis Soestdijk. Wij woonden toen niet langer intern maar in de wijk ’t Hart in Soestdijk. Daar ging ik naar de Groen van Prinstererschool, pal tegenover ons huis.

Voor het voortgezet onderwijs moesten we naar Baarn of Amersfoort. Het werd het laatste, en wel het Corderius Lyceum. Daar volgde ik de HBS-A. In 1970 ging ik aan de UvA Nederlandse taal en Letterkunde studeren, deed in 1974 MO-A-, MO-B- en kandidaatsexamen en koos voor de doctoraalstudie historische taalkunde. In 1974 schreef ik me ook in bij de Vrije Universiteit voor de studie filosofie. Na een overgangsjaar koos ik in de doctoraalopleiding voor het vak geschiedenis van de filosofie.

Tijdens de doctoraalstudies was ik student-assistent bij Nederlands en gaf ik chinezen les in Nederlandse taal. Ik studeerde af in december 1977 (Nederlands) en april 1978 (filosofie). Na mijn studie deed ik ruim twee jaar full time en daarna part-time wetenschappelijke onderzoek dat in 1983 leidde tot een promotie in de Letteren (UvA).

Na de onderzoeksperiode werkte ik bij het college van bestuur van de Vrije Universiteit, vervolgens in de samenwerking van universiteiten en beroepsgroep op het vlak van nascholing van huisartsen, daarna werkte ik 25 jaar in verschillende functies bij De Besturenraad (nu Verus), gevolgd en afgesloten door negen jaar als senior adviseur bij B&T in Amsterdam. In augustus 2017 ging ik met pensioen. Na enige tijd mocht ik me aansluiten bij het toen opgerichte Bureau de Bedoeling waaraan ik tot november 2025 verbonden bleef.

Echtgenoot, vader, grootvader

 

Een mens is meer dan zijn opleiding en zijn werk.

Ik ben ook echtgenoot van Aagje, vader van vier volwassen kinderen en grootvader van acht kleinkinderen die ik in volgorde van leeftijd graag bij name noem: Isabel, Myrthe, Julius, Florian, Dex, Noortje, Emelie en Krisje.

Ik pas regelmatig op, kook dan ook en vaak eet mee. Het is prachtig om op zulke momenten deel van die gezinnen te mogen zijn.

Lekker op pad met onze kampeerbus

Begin 2017 hebben we een kampeerbus gekocht, een oude maar nog goede Citroen Jumper met een Pössl-inrichting. In 2016 hadden we een camper gehuurd om uit te proberen tijdens een tocht naar Scandinavië. Dat was ons goed bevallen. Nu hebben we er al verschillende langere tochten met onze eigen bus op zitten. Zo gingen we naar Spanje en Portugal, naar Italië, naar Frankrijk en naar Corsica. We noemen onze bus ons ‘tiny house’ en genieten van de vrijheid die het geeft om zo maar ergens naar toe te gaan.

 Al eerder, in 2000, kochten we een vakantiebungalow in Biddinghuizen op het mooie park De Bremerberg. Toen ik nog werkte verbleef of overnachtte ik daar regelmatig als ik in het midden of oosten van het land moest zijn. En we gebruiken het huisje natuurlijk voor weekenden en vakanties. Zo zijn we al vanaf het begin altijd de hele maand augustus daar te vinden – een mooie plek ook om naar het jaarlijkse Lowlands festival te gaan. Dat doen we al sinds 2003.

 Poëzie en piano

Bij mijn activiteit als voorlezer in Huize Adegeest (Florence) te Voorschoten merkte ik dat mensen die aan dementie lijden gevoelig zijn voor ritme en voor herkenning van dingen uit het verdere verleden. Dat bracht me op het idee om oude gedichten te gaan voorlezen: ‘Jantje zag eens pruimen hangen’ , ‘Denkend aan Holland’ en zo meer. Samen me Marjan van Dorp ontwikkelde ik een programma van circa een uur waarin we teksten/gedichten afwisselen met passende pianowerkjes. Met die ‘programma’ bezoeken we verpleeghuizen en inloopcentra zoals Odensehuizen, zie Agenda.