Opruimlezen
Deze column gaat over boeken, of beter: over onze verzameling boeken. Als u niets met boeken hebt, nodig ik u toch uit om door te lezen. Want wat hier voor boeken geldt, lijkt me evenzeer van toepassing op andere verzamelingen, zoals van zandlopers, uiltjes, ‘toeristische kookmagneetjes’, noem maar op.
Wij zijn best wel veellezers, mijn lief en ik. Daarbij koop ik ook graag een boek. Ik ga met plezier naar boekhandel De Kler in ons dorp of in Leiden om rond te neuzen. Vaak kom ik dan met iets thuis, een boek en een zak boekendrop (kassakoopje). Vooral non fictie lees ik graag met het boek in de hand of op het bureau, romans mogen op de e-reader.
We hebben tijdens ons lange huwelijk verzameld maar ook afgestoten. Zo bouwden wij in onze beginjaren een flinke collectie detectives op: Havank, Agatha Christie, Maigret/Simenon. Allemaal later weer weggedaan.
Intussen bleef ik wel werk verzamelen. Voor deze column heb ik snel wat meet- en telwerk gedaan. Ruw geschat hebben wij over de 2000 boeken.
Boeken hebben weinig waarde, collectors items, eerste drukken en zeldzame boeken uitgezonderd. Ik voerde een kleine steekproef uit. De Boekenbalie heeft een app waarmee je kunt zien of ze belangstelling hebben voor jouw boek. Nou, voor de vijf non fictieboeken die ik probeerde, was voor geen enkele interesse. Kortom, de waarde van de boeken is er alleen voor mij. De boeken hebben me gevormd. Lezen draagt immers bij aan wie ik ben (geworden), ze maken deel uit van mijn identiteit (en ik bedoel dan niet: ‘imago’ – hoe anderen naar je kijken). Allemaal mooi, maar er is ook een andere kant.
Wat moet onze kinderen en kleinkinderen later met meer dan 40 meter boeken? ‘Ze zoeken het maar uit’ lijkt me te gemakkelijk. We schuiven al meer dan genoeg problemen door naar de volgende generatie(s).
Nou ja, op dit moment voelt het niet als een urgent probleem, we zijn beide immers fit en volop actief…. Maar moet je dan wachten tot het wel een probleem is? Wanneer het zover is, heb je denk ik wel andere dingen aan je hoofd.
Nu ik toch een blik werp op mijn boekenkasten realiseer ik me dat ik van een heleboel boeken niet meer weet waar ze over gaan.Dat geldt niet alleen voor de romans, het geldt ook voor de non fictie: geschiedenis, filosofie, Nederlandse taalkunde, .… Als dat zo is, waarom vonk ik dan toch steeds op nieuwe boeken? Ga ik die ook weer vergeten? Maakt ‘nieuw’ me ‘nieuwsgierig’? Wil ik bijblijven? Is het omdat ik het zo leuk vind om daar in onze boekenclub over te praten? Driemaal ja! Maar het levert wel steeds meer boeken op.
Misschien heb ik iets gevonden voor het dilemma dat hier speelt: niet je nageslacht opzadelen met ‘waardeloos’ papier aan de ene kant, en het verlangen toch te kopen aan de andere kant. Ik noem die oplossing ‘van twee walletjes eten’ (of, in populaire taal: win/win). Ik maak er voor mezelf een ‘deal’ van, al heb ik sinds meneer Trump weer aan de macht is, een groeiende hekel aan dat woord. Beter: ik maak een afspraak met mezelf. Die afspraak luidt: voor elk nieuw boek dat ik koop, doe ik vijf andere in een van de vele minibiebs in ons dorp. En van die vijf mag ik zelf bepalen of ik die eerst nog een keer wil herlezen of niet (met de kans dat een boek toch mag blijven, ten koste van een andere). Herkent u het dilemma? Hoe lost u dit op? Mail me gerust: harmklifman@hotmail.com.
